خداوندا نگاهم را نگه دار نذار بر پای این زنها بیافته
نذار پایین تر از احساس شهوت به زیر دامنِ غمها بیافته
کمر بند نگاهم را نکن تنگ که از خط کمر بالا بیافته
تو حُسنا جان خود برکن لباست نذار بر لختی اسماء بیافته
بیاندازش به روی جمعِ جانها نذار بر زشتی تنها بیافته
گره از سینه بند راز کن باز که از سر، چادر دعوا بیافته
بنوش از سینه شیر شادمانی که طفل غم به سر از پا بیافته
بچرخان چشم، از اندام زنها بچرخانش، به دخترها بیافته
به روی و موی و بازوی جوانها به مشکین چشم و بر لبها بیافته
چه بهتر از سفیدی ساق پاهاش! در آن وقتی که کفش از پا بیافته
به قرآن هم نوشته که حلال است نگاهت گر به صورت ها بیافته
به زیبایی رخ آنها نگه کن نذار چشمت از این زیبا بیافته
نمی گوید از این ها پیر مذهب که از چشم جوانتر ها نیافته
بگو احمد بگو آسوده گردی که رسم جهل از دنیا بیافته
این شعر رو تاسوعا عاشورای امسال سرودم
(ششم دی ماه 1388)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر